Tabor wąskotorowy

WLs40-437

Dokumentacja lokomotywy WLs40 została opracowana w 1950 roku przez Biuro Techniczne Fabryki Lokomotyw w Chrzanowie. Pojazd powstał na bazie dokumentacji niemieckiej lokomotywy 1DK firmy Deutz, produkowanej przed wojną w chrzanowskiej fabryce. Wyposażono go w silnik wysokoprężny S64L o mocy nominalnej 40 KM (moc szczytowa wynosiła 44 KM), produkowany w Andrychowie, który połączono z czterobiegową skrzynią, wywodzącą się z licencyjnej niemieckiej przekładni Deutz. Napęd na koła był przenoszony za pomocą ślepego wału z korbami Halla i wiązarów. Nadwozie całkowicie różniło się od niemieckiego typu 1DK. Dzięki większemu rozstawowi kół, lokomotywa była krótsza, lecz szersza i wyższa, z większą i wyżej położoną budką maszynisty. Prototyp i pierwsze lokomotywy zostały zbudowane w 1951 roku w Warszawskich Zakładach Budowy Urządzeń Przemysłowych, po czym seryjna produkcja została przeniesiona do ZNTK Poznań, gdzie w latach 1952–1960 zbudowano 883 egzemplarzy. Lokomotywy WLs40/50 używane były głównie na kolejach przemysłowych, w cegielniach (m.in. w Witaszycach), kopalniach, cukrowniach i innych zakładach, rzadziej na kolejach leśnych. Nieliczne (10 WLs40 i 10 WLs50) używane były przez PKP, gdzie otrzymały numery w serii Ld1- oznaczającej dwuosiowe lokomotywy z silnikiem Diesla i przekładnią mechaniczną.

Egzemplarz o nr fabrycznym 437, przeznaczony na tor o rozstawie szyn 600mm, należy do niewielkiej grupy pojazdów wykorzystywanych przez Wojsko Polskie, w którym nosił nr WP 11-40372. W 2020 roku przekazany TKW przez Ministerstwo Obrony Narodowej.

Previous post

Pług odśnieżny 411S-115

Next post

Wagon apteczno-opatrunkowy typu 406C